جام تهی

پر کن پیاله را

     کاین آب آتشین

          دیری است ره به حال خرابم نمی برد!

این جام ها که در پی هم می شود تهی,

     دریای آتش است که ریزم به کام خویش

          گرداب می رباید و آبم نمی برد!

من با سمند سرکش و جادویی شراب,

     تا بی کران عالم پندار رفته ام

          تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم

               تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

                    تا شهر یادها ...

                         دیگر شراب هم

                              جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق !!!

     از اوج قلّه های مه آلود دور دست

          پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

               آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد 

                    آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!

در راه زندگی

     با این همه تلاش و تمنّا و تشنگی 

          با اینکه ناله می کشم از دل که: "آب ... آب"

               دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

پر کن پیاله را ...

/ 1 نظر / 11 بازدید
فرشاد

واقعا شعرای ناب می ذاری.