غزل

باز آمدم چون عید نو,تا قفل زندان بشکنم

وین چرخ مردم خوار را چنگال  و دندان بشکنم

هفت اختر بی آب را,کین خاکیان را می خورند

هم اب بر آتش زنم,هم بادهاشان بشکننم

از شاه بی آغاز من پران شدم چون باز من

تا جغد طوطی خوار را در دیرِ ویران بشکنم

ز آغاز عهدی کرده ام کاین جان فدای شه کنم

بشکسته بادا پشت جان گر عهد و پیمان بشکنم

امروز همچون آصفم,شمشیر و فرمان در کفم

تا گردن گردنکشان  در پیش سلطان بشکنم

روزی دو,باغ طاغیان گر سبز بینی,غم مخور

چون اصل های بیخشان از راه پنهان بشکنم

هرجا یکی گویی بود,چوگان وحدت وی برد

گویی که میدان نسپرد,در زخم چوگان بشکنم

گشتم مقیم بزم او,چون لطف دیدم عزم او

گشتم حقیر راه او,تا ساق شیطان بشکنم

چون در کف سلطان شدم,یک حبّه بودم کان شدم

گر در ترازویم نهی,می دان که میزان بشکنم

چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهی

پس تو ندانی این قدر کین بشکنم,آن بشکنم

گر پاسبان گوید که((هی!)),بر وی بریزم جام می

دربان اگر دستم کشد,من دست دربان بشکنم

چرخ ار نگردد گرد دل,از بیخ و اصلش برکنم

گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم

خوان کرم گسترده ای,مهمان  خویشم برده ای

گوشم چرا مالی اگر من گوشه نان بشکنم؟

 نی نی, منم سر خوانِ تو,سرخیل مهمانان تو

جامی دو بر مهمان کنم,تا شر مهمان بشکنم

ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی

گر تن زنم خامش کنم,ترسم که فرمان بشکنم

از شمس تبریزی اگر باده رسد,مستم کند

من لاابالی وار خود استون کیوان بشکنم

/ 1 نظر / 142 بازدید
مژگان

اشعاریو که دوست دارم تو وبلاگت پیدا کردم.سر فرصت میام که خوب بخونم.فقط اگه میشه فونت نوشته هاتونو بزرگتر کنید.موفق باشید